Po prostu się potknął. Jeden płynny krok – i nagle ziemia jakby usunęła mu się spod nóg.
Ostry ból przeszył mu pierś, oddech stał się nierówny, a świat wokół zaczął się rozmywać, jakby ktoś go powoli wymazywał.
Artem upadł prosto na chodnik.
Ludzie przechodzili obok niego. Ktoś zwolnił, ktoś odwrócił głowę. W dużym mieście cudzy ból często pozostaje po prostu… cudzym.
Ale nie dla niego.
— Luna… — oddychał ledwo słyszalnie.
Pies, duży, jasnowłosy kundel o inteligentnych oczach, początkowo go nie rozumiał. Przeszedł obok niego jak zawsze – spokojnie, pewnie, od czasu do czasu zerkając na swojego pana. Ale kiedy upadł, zmienił się w jednej chwili.
Podbiegła do niego, musnęła nosem jego policzek i zaczęła cicho – zaniepokojona – skomleć.
— Wszystko w porządku… — próbował powiedzieć Artem, ale słowa nie chciały wyjść.
Łuna wyczuła: coś jest nie tak.
Zaczęła szczekać. Głośno. Przenikliwie. Uparcie. Nie tak jak zwykle — nie z radości, nie z zabawy. W tym szczekaniu było coś niepokojącego, wręcz rozpaczliwego.
Przechodnie zaczęli się oglądać.
Mężczyzna podszedł bliżej: — Co się stało?
Łuna się nie poruszyła. Stała tuż nad Artemem, jakby osłaniając go swoim ciałem. Ale nie była agresywna — po prostu nie pozwalała nikomu zbliżyć się zbyt gwałtownie. Jej wzrok śledził każdy ruch.
Wiedziała: pomoc jest potrzebna. Ale zaufała — ostrożnie.
Ktoś już wezwał karetkę.
Minuty mijały powoli. Artem leżał nieruchomo, oddychając ciężko i płytko. Luna polizała dłoń, przycisnęła twarz do jego piersi, jakby sprawdzała – czy on jeszcze tu jest?
I za każdym razem, gdy jego klatka piersiowa lekko się unosiła, uspokajał się… na chwilę.
Potem znowu zaczął jęczeć.
Kiedy w oddali zabrzmiała syrena, pierwsza podniosła głowę.
Karetka przyjechała szybko. Lekarze wysiedli i pospieszyli do niej. Luna spiąła się, ale nie cofnęła. Jeden z ratowników medycznych zatrzymał się:
— Spokojnie… grzeczna dziewczynko… pomożemy ci.
Mówił cicho, spokojnie.
Luna spojrzała mu w oczy – długo, uważnie. Jakby podejmowała decyzję.
Potem cofnęła się o krok.
Ale tylko jeden.
Podczas gdy pracowali, gdy kładli Artema na noszach, gdy przywiązywali narzędzia – była tam. Nie poruszyła się ani o krok.
Kiedy zaczęli go wkładać do samochodu, nagle poczuła się niespokojna. Podbiegła bliżej i próbowała wstać.
„Hej, on nie może przyjść…” powiedział jeden z lekarzy.
Ale drugi pokręcił głową: „Puść go. Widzisz…”
Luna zerwała się i usiadła obok niego, u stóp noszy.
Nie spuszczała go z oczu przez całą drogę.
Na początku nie chcieli jej wpuścić do szpitala. Ale nie chciała wyjść. Usiadła przed drzwiami izby przyjęć i po prostu czekała.
Godzina. Dwie. Trzy.
Nikt nie mógł jej rozproszyć.
Nie jadła. Nie piła. Po prostu patrzyła na drzwi.
A kiedy lekarz w końcu wyszedł i powiedział:
„Ustabilizowaliśmy jej stan. Będzie żyła…”
Luna położyła się cicho na podłodze.
Po raz pierwszy od tamtej pory — spokojnie.
Jakby wszystko, co do tej pory w sobie dusiła, w końcu puściło.
Bo wiedziała: Wróci.
A do tego czasu — będzie czekać.
