Stał tam przez długi czas, wpatrując się w zamarzniętą scenę. Lisica przytuliła do siebie trzy młode – ostatnia, desperacka próba ochrony ich przed przenikliwym zimnem. Wiatr gwizdał na zamarzniętym jeziorze i wszystko wydawało się nierealne – bardziej jak obraz namalowany przez samą zimę.
Zamiast iść dalej, jak zrobiłby to każdy inny, on… usiadł. Zdjął rękawiczki. Położył dłoń na lodzie, tuż nad głową lisicy. Następnie otworzył plecak, wyjął starą składaną kuchenkę i trochę paliwa. I zaczął topić lód.
Grzał je godzinami. Niestety, lisica nie miała szans. Ale nagle – jedno z młodych, uwolnione z uścisku lodu, poruszyło się. Potem drugie też. Nie mógł uwierzyć własnym oczom.
Do rana dwa z trzech małych lisiczek żyły.
Owinął je w skórzaną kurtkę, ogrzał, a potem – i to jest najbardziej niewiarygodne – zabrał do domu. Tam, w maleńkiej wiosce, gdzie ludzie przywykli do ciszy i samotności,… został ojcem dwóch małych lisiczek.
Teraz nie chodzi już sam nad jezioro każdego ranka. Biegnie za nimi, jakby na komendę, za dwoma rudowłosymi stworzeniami, które już dorastały obok niego. A w wiosce szepczą:
„To oni… ci uratowani. Z lodu. Przed śmiercią. Z zapomnienia”.
A w ich oczach widać szacunek, zmieszany z nutą przesądnego strachu.
A on tylko się uśmiecha i mówi:
— Po prostu nie mogłem ich tam zostawić.
To taki człowiek.
